`s War doch wie ein leises Singen
In dem Garten heute nacht,
Wie wenn laue Lüfte gingen:
"Süße Glöcklein, nun erwacht,
Denn die warme Zeit wir bringen,
Eh's noch jemand hat gedacht."
's war kein Singen, 's war ein Küssen,
Rührt die stillen Glöcklein sacht,
Daß sie alle tönen müssen
Von der künftgen bunten Pracht.
Ach, sie konntens nicht erwarten,
Aber weiß vom letzten Schnee
War noch immer Feld und Garten
Und sie sanken um vor Weh.
So schon manche Dichter streckten
Sangesmüde sich hinab,
Und der Frühling, den sie weckten,
Rauschte über ihrem Grab.

Joseph Freiherr von Eichendorff (1788-1857)

Na de klare taal van de winter
– de waarheid is wat je ziet –
zaait lente een zachte verwarring.

Bomen verbergen zich tussen
het groen, aarde gaat schuil
onder struiken en bloemen.

Gebrek aan karakter grijpt snel
de kans om zich te verhullen.
Kijken wordt nu vermoeden van

wat je niet ziet. Zoeken naar
de binnenkant der dingen,
het hart van het landschap.

Marc Tritsmans

Ik kwam thuis, het was
een uur of acht en zeldzaam
zacht voor de tijd van het jaar,
de tuinbank stond klaar
onder de appelboom

ik ging zitten en ik zat
te kijken hoe de buurman
in zijn tuin nog aan het spitten
was, de nacht kwam uit de aarde
een blauwer wordend licht hing
in de appelboom

toen werd het langzaam weer te mooi
om waar te zijn, de dingen
van de dag verdwenen voor de geur
van hooi, er lag weer speelgoed
in het gras en verweg in het huis
lachten de kinderen in het bad
tot waar ik zat, tot
onder de appelboom

en later hoorde ik de vleugels
van ganzen in de hemel
hoorde ik hoe stil en leeg
het aan het worden was

gelukkig kwam er iemand naast mij
zitten, om precies te zijn jij
was het die naast mij kwam
onder de appelboom, zeldzaam
zacht en dichtbij
voor onze leeftijd.

Rutger Kopland

Zwemmen is losbandig slapen in spartelend water,
is liefhebben met elke nog bruikbare porie,
is eindeloos vrij zijn en inwendig zegevieren.

En zwemmen is de eenzaamheid betasten met vingers,
is met armen en benen aloude geheimen vertellen
aan het altijd allesbegrijpende water.

Ik moet bekennen dat ik gek ben van het water.
Want in het water adem ik water, in het water
word ik een schepper die zijn schepping omhelst,
en in het water kan men nooit geheel alleen zijn
en toch nog eenzaam blijven.

Zwemmen is een beetje bijna heilig zijn.

Paul Snoek

Schläft ein Lied in allen Dingen,

die da träumen fort und fort,

und die Welt hebt an zu singen,

triffst du nur das Zauberwort.

Joseph von Eichendorff

(just click at the image above for the "nice" story...)

From hither and yon,
The sounds of a waterfall
Bounce off young leaves.

Wochi-kochi ni
taki no oto kiku
wakaba kana

By Yosa Buson (1716-1783)

In de week dat het TEFAF; de grootste kunst- en antiekbeurs ter wereld, plaatsvindt in Maastricht zendt Het Uur van de Wolf De keuze van Robert Hughes uit. In deze documentaire is te zien hoe de wereldberoemde en invloedrijke kunstcriticus Hughes de ontwikkelingen onderzoekt in de moderne kunst van de afgelopen twee decennia. Hij vraagt zich daarbij af of moderne kunst nog steeds shockerend kan zijn in haar originaliteit en maatschappelijke betrokkenheid. De Keuze van Robert Hughes is een persoonlijke verkenning naar het belang van hedendaagse kunst. ‘Tegenwoordig gaan de meest controversiële kunstwerken niet over de verschrikkingen van oorlog maar over de persoonlijke fobieën van de artiest’, aldus Hughes.

Hughes maakte vijfentwintig jaar geleden de spraakmakende televisieserie The shock of the new, waarin hij op verrassende wijze de ontwikkelingen in de moderne kunst van de 20ste eeuw analyseerde. Nu is hij terug en inventariseert hij het werk van de meest recente beroemde kunstenaars. Hughes gaat voorbij aan de hypes in de kunstwereld, gecreëerd door handige marketingstrategieën. Zo probeert hij door te dringen tot kunst die de tijd definieert waarin we leven, en die haar eigen tijd gaat overleven. Volgens Hughes is kunst en de zoektocht naar schoonheid belangrijker dan ooit. 

Met werk en bijdragen van David Hockney, Paula Rego, Jeff Koons en Sean Scully.
Regie: James Runcien
Producent: Oxford Film & Television

Ik zoek een tijd te doen herleven, die
betekenis moet geven aan het heden;
reëler dan de dingen die wij deden
wordt wat wij waren in de fantasie.

De zolder van de oude pastorie,
onttogen aan het huishouden beneden,
omsloot een rijk dat niemand mocht betreden,
maar dat ik blijvend in den blinde zie.

God zat des avonds aan met het gezin,
en achter hoge vensters ruisten bomen
een eindeloos nabije hemel in.

Ik weet niet waar het kind ons is ontkomen,
maar eens wordt ieder einde, elk begin,
weer in dit doodstil ruisen opgenomen.

J.P. Rawie

Het is niet het grote gebaar, niet
het oorverdovende geblaat, niet
het overweldigend mooie maar door
zoveel ogen stukgekeken landschap.

Het is het geritsel van een onzichtbare
egel vlakbij in de haag. Het zwijgende
groeien van twijgen, het zwellen van
vruchten. En hier in mijn hand

de razende hartslag van een vogel
in het donker op weg naar zijn nest
tegen het raam aangevlogen.
Waarover moet worden gepraat.

Marc Tritsmans

Bij Noordwijk zwom een nat konijn
te midden van een school tonijn.
'Tja,' sprak het beest, 'dat tomt er van
als men de ta niet zeggen tan'.

Kees Stip

Durch die frühe Dämmerung
Geh ich ganz in Träumen hin,
Und ich weiß es nicht, warum
Ich so still und selig bin,
Dass mein Herz ganz hold und leicht
wie ein Veilchenstrauß sich trägt -
Plötzlich überkommt es mich:
Horch, die erste Amsel schlägt ...

Ina Seidel

Tief und still
in grauem Regen
liegen Wald und
liegen Wiesen ...
tief und still
mit müden, schweren
Wellen
schleppt das Meer zum Strand ...
graue Möwen
flügelschlagend
schreien um die Kreidefelsen,
und im weißen
Dunst der Ferne
zieht in breitgeballter Wolke
dicken Qualmes,
wie der schwarze
Schwan des Todes,
horizontentlang ein Dampfer,
tief und still
in grauem Regen.

Cäsar Flaischlen (Ps. C.F. Stuart)

Michelangelo Merisi da Caravaggio (1571-1610) stierf vier jaar na de geboorte van Rembrandt van Rijn (1606-1669). Hoewel zij elkaar dus nooit hebben ontmoet, zijn er veel parallellen tussen de twee meesters en hun werk.
In de duo-presentatie van het Rijksmuseum Amsterdam en het Van Gogh Museum zijn voor het eerst in de geschiedenis de twee belangrijkste genieën van de noordelijke en zuidelijke barok verenigd. Ruim 25 monumentale schilderijen afkomstig uit de grootste musea ter wereld bieden een visueel spektakel met krachtige beelden vol liefde, emotie en passie.
In aansluiting op deze bijzondere tentoonstelling verzorgt drs. Nienke Verschuur voor de Volksuniversiteit Enschede een lezing over deze beide kunstenaars, de invloed die zij op hun tijdgenoten hadden en de wijze waarop Rembrandt het werk van Caravaggio in zijn eigen schilderstijl heeft opgenomen.
• Spreker: drs. Nienke Verschuur
• Datum: dinsdag 7 maart van 19.30-21.30 uur

Wie schön, hier zu verträumen
Die Nacht im stillen Wald,
Wenn in den dunklen Bäumen
Das alte Märchen hallt.

Die Berg im Mondesschimmer
Wie in Gedanken stehn,
Und durch verworrne Trümmer
Die Quellen klagend gehn.

Denn müd ging auf den Matten
Die Schönheit nun zur Ruh,
Es deckt mit kühlen Schatten
Die Nacht das Liebchen zu.

Das ist das irre Klagen
In stiller Waldespracht,
Die Nachtigallen schlagen
Von ihr die ganze Nacht.

Die Stern gehn auf und nieder -
Wann kommst du, Morgenwind,
Und hebst die Schatten wieder
Von dem verträumten Kind?

Schon rührt sich's in den Bäumen,
Die Lerche weckt sie bald -
So will ich treu verträumen
Die Nacht im stillen Wald.

Joseph von Eichendorff

Es spielt das Kind vom Rind im Wind,
ist froh und guten Mutes.
Es kennt nicht Not, nicht den Papa,
nicht den Geruch des Blutes.

Der Weg ist weit, der Kasten eng,
das Kälbchen ahnt nichts Gutes.

Der Schlächter ist kein schlechter Mann,
doch muß er's tun — und tut es.

Das Kälbchen existiert nicht mehr,
in unsern Mägen ruht es,
doch nachts erscheint es uns im Traum,
und traurig muh — muh — muht es.

Heinz Erhardt
Audio

"Het leuke van de meeste dieren is dat ze zo aandoenlijk haast niets weten."

Links:
Charlotte Mutsaers
J.M.A. Biesheuvel

Gelezen worden ze ontelbre malen,
Al was de inhoud haast vooruit geweten,
Van 't zelfde levensstof in alle talen
En op den duur tot op het woord versleten.

Toch weer ontvouwd, na 't eenzaam avondeten,
Des nachts op wacht, te kooi en na 't verhalen;
Voor hen die zooveel eenzaamheid verbeten
Is uit die letters leeftocht nog te halen.

Tusschen lieve en liefhebbende steeds staat er
Van kroost, huis, dorp en eiland weer 't alleen
Bij trouw, geboorte en dood gevarieerd relaas.

Na tal van reizen is het of een waas
't Bekende aan land omhult, men is alleen
En hoort bij 't schip en houdt het met het water.

J. Slauerhoff