de zeer oude zingt:

er is niet meer bij weinig
noch is er minder
nog is onzeker wat er was
wat wordt wordt willoos
eerst als het is is het ernst
het herinnert zich heilloos
en blijft ijlings

alles van waarde is weerloos
wordt van aanraakbaarheid rijk
en aan alles gelijk

als het hart van de tijd
als het hart van de tijd

Lucebert

bron: nu.nl

Verschneit liegt rings die ganze Welt,
ich hab' nichts, was mich freuet,
verlassen steht der Baum im Feld,
hat längst sein Laub verstreuet.

Der Wind nur geht bei stiller Nacht
und rüttelt an dem Baume,
da rührt er seinen Wipfel sacht
und redet wie im Traume.

Er träumt von künft'ger Frühlingszeit,
von Grün und Quellenrauschen,
wo er im neuen Blütenkleid
zu Gottes Lob wird rauschen.

Joseph von Eichendorff

click at the image for reading the Andersen.pdf

Die fremde Stadt durchschritt ich sorgenvoll,
der Kinder denkend, die ich ließ zu Haus.
Weihnachten war’s, durch alle Gassen scholl
der Kinderjubel und des Markts Gebraus.

Und wie der Menschenstrom mich fort gespült,
drang mir ein heiser Stimmlein in das Ohr:
„Kauft, lieber Herr!" Ein magres Händchen hielt
feilbietend mir ein ärmlich Spielzeug vor.

Ich schrak empor, und beim Laternenschein
sah ich ein bleiches Kinderangesicht;
wes Alters und Geschlecht es mochte sein,
erkannt’ ich im Vorübertreiben nicht.

Nur vor dem Treppenstein, darauf es saß,
noch immer hört’ ich, mühsam, wie es schien:
„Kauft, lieber Herr!" den Ruf ohn’ Unterlaß;
doch hat wohl keiner ihm Gehör verliehn.

Und ich? War’s Ungeschick, war es die Scham,
am Weg zu handeln mit dem Bettelkind?
Eh’ meine Hand zu meiner Börse kam,
verscholl das Stimmlein hinter mir im Wind.

Doch als ich endlich war mit mir allein,
erfaßte mich die Angst im Herzen so,
als säß’ mein eigen Kind auf jenem Stein
und schrie nach Brot, indessen ich entfloh.

Theodor Storm

Elmar Buchner / Norbert Buchner, Klima und Kulturen

Die Geschichte von Paradies und Sintflut ISBN 3-935383-84-3, 19,80 Euro.
Rezension der Stuttgarter Zeitung vom 3.11.2005 
Liegt das Paradies auf dem Grund des Persischen Golfes? Zwei Wissenschaftler aus dem Rems-Murr-Kreis verorten den Garten Eden neu - Klimawandel als Ursache ausgemacht Temperatur stark angestiegen - Übeltäter ist die Natur 
REMSHALDEN. Wo ist die Wiege der Menschheit, wo lag das Paradies? Norbert und Elmar Buchner - Geologe der eine und Techniker mit Hang zu Mythen der andere - haben sich dem Thema mit Hilfe der Klimaforschung genähert. 
Von Harald Beck 
Noah ist mit seiner Arche wohl doch nicht auf dem Berg Ararat gelandet. Und die 1998 von den US-Amerikanern Pitman und Ryan präsentierte dramatische Version einer Sintflut, die eine schlagartige Überflutung des im zuvor trockenen Schwarzmeerbecken gelegenen Paradieses durch das Mittelmeer gewesen sei, ist zwar faszinierend, gilt aber als widerlegt. Wo war es also, das Paradies auf Erden? Und weswegen ist der Mythos von einer Sintflut weltweit, in vielen verschiedenen Kulturkreisen zu finden? 
Der Winnender Technikprofessor Norbert Buchner und sein Sohn Elmar, ein Geologe, der Dozent an der Universität Hohenheim ist, haben sich jahrelang mit der Frage nach der Wiege der Menschheit und dem Weg ins Paradies beschäftigt. Der populärwissenschaftliche Lösungsvorschlag des Rätsels liegt seit Neuestem als 262-seitiges Buch vor, das die beiden Wissenschaftler aus dem Rems-Murr-Kreis im auf Archäologie und Volkskunde spezialisierten Remshaldener Verlag Greiner veröffentlicht haben. "Klima & Kulturen - Die Geschichte von Paradies und Sintflut" nennt sich das Werk, das sich in recht anschaulicher Weise auf die Suche nach dem nachweislich wahren Kern der Mythen über die Sintflut und das verlorene Paradies macht. Der Mann der Mythen ist dabei Norbert Buchner. Von Haus aus ist er Realist, einer, der sich im Berufsleben um Forschung und Entwicklung in einem weltweit agierenden Unternehmen gekümmert hat und zugleich als Professor an der Uni Hohenheim dozierte. 
Doch er pflegte jahrzehntelang die Vorliebe für die frühmenschliche Kultur - familiäre Prägung, sagt er bei einem Pressegespräch. Der einstige Präsident des Deutschen Archäologischen Instituts, Edmund Buchner, war nicht nur sein Cousin, sondern auch ein Vorbild. Und Buchners Sohn Elmar, der Geologe, sei beim Familienprojekt derjenige gewesen, der das gemeinsame Werk wieder auf den Boden nachweisbarer Zusammenhänge zurückgeholt hat, wenn die Begeisterung den Herrn Papa etwas zu heftig mitgerissen habe. Am Anfang, sagt Norbert Buchner, habe allerdings nicht ein Buch, sondern schlicht die Neugierde der Autoren gestanden: Wo hat die Kultur angefangen? Und was steckt hinter der Klimadiskussion? 
Entstanden ist ein Werk, das die Mythen über die Sintflut durchaus nachvollziehbar mit geografischen und klimatologischen Erkenntnissen in Übereinstimmung bringt. Die Sintflut beschreibt demnach die Folgen jener klimatischen Veränderungen, die in der Zeit zwischen 18 000 und 9000 Jahre vor Christi Geburt dafür gesorgt haben, dass die zunächst fruchtbaren Ebenen auf dem Grund des heutigen Persischen Golfes nach und nach überflutet wurden. In jenem Zeitraum ist auf Grund des Temperaturanstiegs um vier bis acht Grad Celsius der Meeresspiegel um 130 Meter angestiegen, 40 Meter allein in einem Jahrhundert vor knapp 11 000 Jahren. Ganze Siedlungen im Gebiet der Wiege unserer Kultur, dort, wo die Autoren auch jenes Fleckchen Erde vermuten, das dann als Garten Eden in die Mythen einging, liegen unter Wasser begraben. 
Mit Erläuterungen zur Klimatologie und ausführlichen Erörterungen über Eiszeiten sowie die Ursachen und Folgen von Klimaänderungen in der Früh- und Vorgeschichte führen die Autoren ins Thema ein. Von der Wiege der Menschheit in Afrika über den persischen Paradiesmythos samt biblischer Übertragung und die Ursprünge der Landwirtschaft in jener Gegend führen die Spuren zu ebenjener Stelle, an der Euphrat und Tigris zusammenfließen. Dort kommen auch sonst all jene Faktoren zusammen, die dann als wahrhaft paradiesisch in die Erinnerung der Menschheit eingingen. 
Die vier Überflutungsphasen, die sich bis in die Zeit vor 9000 Jahren für jenes Gebiet nachweisen lassen, passen ebenso ins Bild wie die Temperaturentwicklung. Und ganz nebenbei hat das Buch auch eine Botschaft für die heutigen Diskussionen um den Klimawandel. Das Klima ist nicht stabil, sondern wandelbar. 0,5 Grad Erwärmung, sagt Elmar Buchner provozierend mit Verweis auf die Geschichte, "die kann man im Prinzip in der Pfeife rauchen". Die Natur habe da auch ohne Zutun des Menschen weit heftigere Klimasprünge zu Stande gebracht. Und der Dammbau hat langfristig auch beim Garten Eden nicht geholfen. 
Norbert Buchner und Elmar Buchner: Klima & Kulturen - Die Geschichte von Paradies und Sintflut, Greiner Verlag, Remshalden. ISBN 3-935383-84-3, 19,80 Euro.

Beste mensen!
Vaak hoor ik zeggen: “Ons moeder zei altijd ...” of “Ons pa zou zeggen ...” en dan komt er een woord of een zin die je ouders of andere mensen altijd zeiden of nog zeggen. Ik betrap me er op dat ik zelf ook zo’n zinnetje heb. En dat luidt: “Laat het maar op je afkomen”. Waar ik dit vandaan heb weet ik ook niet maar het is in de loop van de jaren als vanzelf steeds meer een levenshouding geworden. Niet dat me dat altijd “lukt” maar ik probeer wel steeds meer zo te leven.
Een oproep om er iets goeds van te maken
Het is nog niet eens zo eenvoudig uit te leggen wat het inhoudt als je de dingen op je levensweg over je heen wilt laten komen. Voor mij is het meer dan dat je maar alles als een willoos slaafje over je heen laat komen. Als je het op je af laat komen houdt in dat je open wilt staan voor de opdrachten die het leven aan je stelt. Dat het meer dan een noodlot voor je is maar dat het als het ware een opdracht voor je kan zijn. Dat kunnen ontmoetingen met medemensen zijn maar ook allerlei andere dingen die op je af komen. Soms is het best moeilijk om het maar op je af te laten komen. Je wordt bang om wat je boven het hoofd hangt vooral als het om ziekte gaat of andere dingen die als een dreiging op je afkomen. Zeker als je voelt dat het om leven of dood gaat. Als je levensweg heel anders loopt dan je gedroomd had. Toch hebben mensen altijd zo proberen te leven.
Dag Hammarskjöld die secretaris-generaal is geweest van de Verenigde Naties schreef daarover: “Niet ik koos de weg. De weg koos mij”.

“Mij geschiede naar uw woord”

En dit weekend horen we in de kerk Maria zeggen:
“Mij geschiede naar uw woord”. Ik hoor in zulke woorden hoe je in de dingen die op je afkomen meer ziet dan toevalligheden. Maar dat je er de Stem in kunt horen van degene die mij en jou elk moment tot leven roept. Het is niet altijd eenvoudig om die Stem te horen en te verstaan. Het kan ons in verwarring brengen, zoals ons ook over Maria verteld wordt.
Zij en Hammarskjöld en nog zoveel andere mensen zagen in de dingen die op hen afkwamen een oproep om er iets goeds van te maken voor de mensen om hen heen.
Dit is al weer het laatste parochieblad van 2005. Hoe was dit jaar voor u, voor jou? Wellicht heb je heel goede dingen mee mogen maken, misschien was het een rampjaar voor je. Misschien kijk je ook met zorg het nieuwe jaar in. Misschien loop je zelfs rond met de angstige vraag: “Zal ik 2006 wel vol maken?”. Ik wens je toe dat je de mooie en de moeilijke dingen op je af kunt laten komen.
Ten slotte...
De Kerstdagen en de Jaarwisseling komen er aan. Misschien kijk je er naar uit, misschien zie je er als een berg tegenop. Bij dit parochieblad is de kerstfolder gevoegd met als thema “Het wonder ben jij”. Dat slaat op het Jezuskind maar niet minder op jou! Ik wens je toe dat het wonder van de Levende heel nieuw op je af mag komen. Goede dagen toegewenst!

Hartelijk groeten,

pastor J.H. van Hal.

http://www.muenster.de/stadt/galerie/friedensstadt_toleranz1.html

Beste mensen!
Dat was me daar wat in Haaksbergen de vorige week. Daar viel immers de stroom uit omdat door de sneeuw de hoogspanningslijn gebroken was. Dan merk je hoe we afhankelijk zijn geworden van de elektriciteit. Niets doet het meer en vooral er is geen licht meer. In de huizen stonden opeens overal kaarsen en waxinelichtjes om toch nog een beetje licht te hebben. Wat zijn we dan verwend: we drukken op een knopje en daar is licht in overvloed. We staan er bijna nooit bij stil wat voor wonderlijk iets het is dat er licht is. Het licht van de lampen in huis en op straat maar ook dat het ’s morgens weer licht wordt en het donker van de nacht weg is.
In het licht iets van God ervaren
Als je oude geschriften leest, zoals bijvoorbeeld de bijbel, merk je hoe mensen heel veel beleefden aan het licht. Zelf beleef ik ook steeds meer aan de ervaring van het licht. Ik kan er nu al naar uitkijken dat er over een paar weken weer meer licht komt als de dagen langer worden. Ik word dan ook weer tot leven gewekt zoals dat in de hele natuur dan ook weer gebeurt.
Het licht is een wonderlijk iets! Het weegt niets, je kunt het niet vastpakken, je bent er helemaal in opgenomen. Het komt in ons en raakt ons van binnen aan. Ik heb wel eens gehoord dat zelfs blinde mensen van binnen nog licht zien. Het is veel meer dan zonnestralen of de vlam van een kaars of licht van een lamp. Wij dragen het licht mee op onze levensweg. Soms zeggen we dat het donker is in ons hart en dat we geen licht meer zien. Maar dan zien we weer een lichtpuntje en wordt het weer wat lichter. Soms hoor je mensen zeggen dat ze in een wonderlijk licht leven ondanks alle narigheid die ze ondervinden.

Verlangen naar het Licht

De eeuwen door hebben mensen in het licht iets van God ervaren. Het licht wekt immers alles tot leven. Het neemt de angst weg en geeft een nieuwe kijk op wat er op je levensweg gebeurt. In het licht besta je als mens. Als je doodgaat zal dat licht je helemaal omvatten en ben je daarin geborgen. Of om het met een traditioneel woord te zeggen: “het eeuwige licht moge je dan verlichten”.
Diep in ons hart is er een verlangen naar dat licht. In deze kersttijd steken we overal lichtjes aan tot in de tuin toe. We zetten het licht voor de ramen zodat iedereen het zien kan en hangen een boom vol kaarsjes. Maar nog mooier is het als je zelf een licht bent en iets uitstraalt van dat grote Licht dat elke mens met liefde en tederheid omringt. Op dat licht wacht elke mens ....
Dit weekend horen we in de kerk over Johannes de Doper zeggen: “Niet hij was het licht maar hij moest getuigen van het Licht”. Datzelfde zou je ook kunnen zeggen van jou en van mij.
Ten slotte...
Vaak hoor ik mensen zeggen: “Ik maak een donkere periode door”. Misschien zit je zelf nu ook wel in een donkere tijd. Dat kan door ziekte, door problemen in je relaties, of omdat je neerslachtig bent. Dan weet je hoe je kunt uitzien naar Licht. Dat wens ik je dan ook van harte toe. Dat het Licht je mag aanraken en mag vernieuwen. Veel sterkte als je tegen de feestdagen opziet en goede moed bij moeilijke dingen die je door moet maken.

Hartelijk groeten,

pastor J.H. van Hal.

Alles over het zorgvuldig voeren van onze gevederde vrienden op de site van de Vogelbescherming.

Lief en vriendelijk toch van zon en maan, 
Overal met ons mee te gaan, 
En dat bij deze winterkou;

Heel die lange lange stille laan 
En zooveel sterren er achteraan!
Wij blijven staan - zij blijven staan.
 
Daar vallen vlinders, wit en blauw. 
Waar komen die vandaan?

Hendrik de Vries

Het bovenstaande gedicht vind ik heel erg mooi, meer informatie over dit gedicht in:
"Over Poëzie voor kinderen en volwassenen".

Whose woods these are I think I know.
His house is in the village though;
He will not see me stopping here
To watch his woods fill up with snow.
My little horse must think it queer
To stop without a farmhouse near
Between the woods and frozen lake
The darkest evening of the year.
He gives his harness bells a shake
To ask if there is some mistake.
The only other sound's the sweep
Of easy wind and downy flake.
The woods are lovely, dark and deep.
But I have promises to keep,
And miles to go before I sleep,
And miles to go before I sleep.
Robert Frost

De oude vrijster bleef hardnekkig in Sinterklaas geloven,
omdat zij zich niet de kans wilde laten ontnemen
één keer per jaar bij een man op schoot te kruipen.

http://www.kootenbie.nl/

winter, jij bent een slechtaard
in de huizen verstop je je
als een kind zie ik je alle scholen
binnen hollen met je lichaam
in een tas o winter jij bent
een slechte meester

een klein beetje vuurwerk daarmee
ben ik tevreden o winter geef mij
wat vrolijkheid knip een stuk
van deze middag af gooi een sprookje
in het water van de nacht
o slechte meester

dag slechte winter, scharenslijper,
met geschramde knieën hol je
over de speelplaats als knikkers
uit de wolken van een hemel naar het blauwe
hemd waar het witte krijtje rijdt van
een slechte meester.

Hans Lodeizen

Beste mensen!
Wachten en nog eens wachten. Een groot deel van ons leven is gevuld met wachten. We moeten wachten bij de dokter, bij een bushalte, soms uren wachten in de file, wachten op een uitslag en op zoveel andere dingen. Oudere mensen moeten vaak lang wachten op een taxi. We hebben aparte wachtkamers en we trekken een nummertje om eerlijk te wachten. Soms lees je hoeveel geld al dat wachten kost. Want we denken vaak “Tijd is geld” en wachten dus ook. We beleven het wachten vaak als een tijdverspilling: wat hadden we allemaal in die tijd niet kunnen doen!
Het wachten kan een kostbare tijd zijn
Toch is er ook een ander soort wachten. Dat beleef ik vooral als een moeder in ver-wacht-ing is. Mijn ouders hebben op mij gewacht, negen maanden lang. En dat was geen verloren tijd! Tijdens dat wachten ontstond er nieuw leven, mijn persoontje.
En ik denk dat al het andere wachten tijdens mijn leven daarop lijken kan. Zelf heb ik dat nog indringend ervaren toen ik bij mijn hartoperatie lag te wachten voor de ingang van de operatiekamer. Ik hoor het ook van andere mensen die iets moeilijks moeten ondergaan. Dan gebeuren er zeldzame dingen in jezelf. Ik maak het ook mee bij mensen die op hun levenseinde wachten. Hoe er dan een nieuwe mens geboren kan worden. Dan hoor je: "We dachten altijd 'Dat wordt nog wat als pa eens aan zijn einde komt want hij maakt altijd overal een drama van' en zie eens wat een overgave hij uitstraalde".
Ja, het wachten kan een kostbare tijd zijn. Wat er dan in ons gebeurt weet ik ook niet precies. Toch wordt die lege tijd gevuld. Soms ook kunnen we verkrampen van angst voor wat komen gaat, of we worden ongeduldig en kriebelig. Misschien is het altijd wel een mengeling van ongeduld en overgave.

Bereidt de weg van de Heer

Wie nooit ongeduldig wordt is de God van ons leven. Hij kan wachten. Soms zou je uit willen roepen “Doe eens wat! Grijp eens in”. Maar er gebeurt niets.
Ik denk dat het er om gaat om ons menselijk wachten samen te laten vallen met dat goddelijk wachten. Het wachten op mijn komst in deze wereld viel samen met het wachten van mijn ouders.
Met ons drieën hebben we gewacht dat ik geboren kon worden. Ik denk dat heel ons leven een soortgelijk wachten is. Samen met de Bron van mijn leven wachtend uitzien tot mijn levenweg is voltooid. Dan besef je dat wachten geen verloren tijd is maar juist een zegenrijke tijd kan zijn. Wachten is dan: God steeds meer toelaten in mijn bestaan.
Dit weekend horen in de kerk hoe Johannes de Doper ons oproept om een weg voor de Heer klaar te maken. Al het vele wachten tijdens ons leven kan een weg worden. De tijd van de Advent is bedoeld om dat weer bij ons op te roepen.
Ten slotte...
Misschien hoor jij ook vaak “Wilt u even wachten?” Vooral als je ziek bent hoor je dat vaak. Of wellicht zit je in spanning te wachten op wat er op je af komt. Dan hoop ik en wens ik je ook toe dat het wachten iets goeds in je mag uitwerken. En alle kinderen die op Sinterklaas wachten wens ik een mooie tijd toe. Alle goeds voor iedereen, jong en oud, groot en klein.

Hartelijk groeten,

pastor J.H. van Hal.

zoals de koelte ’s nachts langs lelies
en langs rozen
als wit koraal en parels diep in zee
zoals wat schoon is rustig schuilt
maar straalt wanneer ik schouwen wil
zo meen ik dat ook jij bent
als melk
als leem
en ’t bleke rood van vaal gesteent
of porselein
zoals wat ver is en gering
en lang vergeten voor het oud is
zoals een waskaars en een koekoek
en een oud boek en een glimlach
en wat onverwacht en zacht is en het eerste
en wat schuchter en verlangend en vrijgevig
gaaf maar broos is
zo meen ik dat ook jij bent

Jan Hanlo

http://www.stnicholascenter.org/Brix?pageID=23

Thanks to: Jenny and Woordenaar.